W 1633 r., ówczesny starosta wschowski Hieronim Radomicki zaklada Nowe Miasto na północny wschód od starej Wschowy, przy prostokątnym rynku i paru przyległych uliczkach (ob. Plac Kosynierów).
Mieszkańcy Nowego Miasta, którzy w większości byli protestantami, korzystali początkowo ze zboru p.w. Żłóbka Chrystusowego (Kripplein Christi). Po kolejnym pożarze Starego Miasta w 1641 roku, kiedy m.in. zniszczony zostal zbór Kripplein Christi oraz szkoła ewangelicka - mieszkańcy Nowego Miasta rozpoczęli budowę nowego kościoła ewangelickiego. W 1646 roku zostało odprawione pierwsze nabożeństwo w nowo wzniesionym kościele p.w. Świętej Trójcy na Nowym Mieście. W 1748 roku uderzenie pioruna zapaliło wieżę i równocześnie zniszczeniu uległ cały kościół - tak, że w roku 1786 musiano go rozebrać . W tym samym miejscu stanęła nowa świątynia, która przetrwała do 1801 rok, kiedy ponownie spłonęła. Jeszcze raz kościół ten został odbudowany w latach 1837-39 według pochodzacego z 1825 r., projektu wyśmienitego architekta niemieckiego Karla Friedricha Schinkla. Budynek ten po II wojnie światowej byl użytkowany jako magazyn. W początkach lat 90-tych, został on przekazany wschowskiej parafii p.w. Św. Stanisława Biskupa i obecni pełni funkcję kościóła filialnego p.w. Świętej Trójcy. Obiekt ten jest przykładem budowli salowej, opartej na planie prostokąta z dwuwieżową fasadą. Jego wnętrze przykryte jest stropem, który podparty jest dwoma rzędami słupów.